Videoart powstał w oparciu o fotografię Leopolda Węgrzynowicza z 1928 r., Dziewczynka huśtająca niemowlę w kołysce z płachty przed chatą; ze zbiorów MEK (V-2612).

Inspiracją do powstania videoartu było spojrzenie dziecka w kołysce utkwione gdzieś w dal. Maluch w przeciwieństwie do starszej, stojącej za nim, dziewczynki – prawdopodobniej pilnującej go siostry, nie patrzy w obiektyw. Co lub kogo dostrzegł? Na co patrzy? Pomyślałam wówczas o bliskości, na dawnej polskiej wsi, dzieci i przyrody. Naturalne środowisko wychowania, wzrastania, poznawania i nazywania świata. Dowiadywania się tego jak jest, było i będzie. Zestawiłam to, za pomocą tradycyjnie prostych środków, z refleksją o współczesnym dzieciństwie, tego, w co mają utkwiony wzrok dzieci współczesne. To jedyne video z serii, w którym można usłyszeć też moją improwizację wokalną, towarzyszą mi w warstwie muzycznej Maciej Kudłacik grający na mandolinie i Marek Teśluk na fletach. Nasze swobodne improwizacje dźwiękowe połaczyłam z dźwiękami z gier komputerowych.

Wszystkich zainteresowanych polecam publikację dostępną bezpłatnie jako pdf i mającą formę katalogu, zatytułowaną “Dzieciństwo” poświęconej etnografii dzieciństwa, a wydaną przez PME w Warszawie.

O historii i samej fotografii przeczytać można na stronach MEK w Krakowie:

Fotografia należy do zespołu ponad 40-stu fotografii, zachowanych w większości w postaci negatywów na kliszach szklanych, wykonanych przez Leopolda Węgrzynowicza w lecie 1928 r. podczas wycieczki krajoznawczej na Żywiecczyznę, do miejscowości Sól. Badacz uwiecznił na nich mieszkańców tych okolic, ich stroje, prace gospodarcze i polowe, obrzędowość, budownictwo i in. Zorganizowaną w Krakowie pod koniec września 1928 roku wystawę dotyczącą wakacyjnej działalności członków Kół Krajoznawczych rozpoczął referat ich przewodniczącego, Węgrzynowicza, będący sprawozdaniem z obserwacji poczynionych podczas tego wyjazdu. Ilustrację do niego stanowiły, obok przywiezionych eksponatów, właśnie prezentowane fotografie (zob: „Orli Lot”, R. IX, nr 7-8, 1928, s. 172-173). W kolejnym roku na łamach redagowanego przez siebie „Orlego Roku” (R. X, nr 3, 1929) zamieścił krótki artykuł pt. „Jak dawniej oświetlano izby wiejskie w Soli?”, będący pokłosiem przeprowadzonych w terenie badań.

Zdjęcie przedstawia dzieci wiejskie z Soli przed drewnianą chatą. Na pierwszym planie usytuowana jest prymitywna kołyska w postaci zawieszonej na drewnianej konstrukcji płachty, a w niej ok. roczne niemowlę z jasnymi włosami, w ciemnym kaftaniku. Za kołyską stoi bosa, ok. 7-9-letnia dziewczynka w ciemnej drukowanej chustce na głowie i jasnym potarganym kaftaniku (bluzce?), patrząca wprost w obiektyw. Po lewej stronie od kołyski, stoi pieniek, a nieco z tyłu dwa klepkowe naczynia bednarskie (cebrzyk i gieleta). Od lewej strony kadru ku jego centralnej części ciągnie się ściana drewnianego domu o konstrukcji zrębowej, krytego gontem. Koło częściowo uchylonego sześcioszybkowego okna stoi ok. 10-12-letni chłopiec w ciemnych spodniach, marynarce i czapce z daszkiem, ujęty z lewego boku. W oknie widoczny jest niewyraźny zarys twarzy osoby, będącej wewnątrz budynku. O róg domu wsparte są stojące pionowo bele drewna. Za nim, w prawej części fotografii, widoczny jest kolejny drewniany budynek z murowanym kominem, dalej- fragment rozłożystego liściastego drzewa.