Videoart powstał w oparciu o fotografię nieznanego autora z 1930 r., Ustawianie stogu siana, ze zbiorów NAC (3/1/0/8/2468).

W dzieciństwie uczestniczyłam wielokrotnie w zbiórce siana i sianokosach w rodzinnej miejscowości mojego ojca Wiśniowej w Małopolsce, to stamtąd pochodzi ród Pazdurów. Chorowałam wprawdzie na astmę i alergię, a siano było jednym z silnie działających na mnie alergenów, lecz mimo tego czasami grabiłam, układałam kopki, a w przerwach siadałam na polu i piłam mleko z kanki. Ale nigdy, nigdy nie widziałam takiego stogu siana jak ten z videoartu. Niesamowite!

Sianokosy były jednym z najważniejszych i najbardziej wymagających momentów z życia w cyklu rocznym na gospodarstwie. To nie tylko ciężka praca fizyczna, ale też widowiskowe wydarzenie, przysparzające dużo nerwów i emocji, które angażowało całe rodziny i sąsiadów. Koszenie trawy, które było domeną mężczyzn, zaczynano o świcie, gdy trawa była jeszcze mokra od rosy – mokre źdźbła stawiały mniejszy opór kosie. Gdy słońce było już wyżej, do pracy wchodziły kobiety i dzieci. Roztrząsali oni skoszoną trawę grabiami, aby równomiernie wyschła a w ciągu dnia siano kilkukrotnie przewracano. Niekiedy wieczorem, by ochronić siano przed wilgocią z rosy, zgrabiano je w niewielkie kopce (tzw. kopice lub stogi); jeśli pogoda dopisywała, proces powtarzano przez 2–3 dni. Całkowicie suche siano ładowano na wozy za pomocą drewnianych wideł i transportowano je do stodół lub układano w wielkie stogi na polach, co wymagało dużej precyzji, by konstrukcja nie przemokła podczas deszczu. Sianokosy miały swój unikalny klimat; wspólna praca kończyła się często wspólnym posiłkiem, ważny przy tej pracy był pośpiech – gospodarze zawsze nerwowo spoglądali w niebo, bo nagła burza mogła zniszczyć cały trud i pozbawić zwierzęta paszy na zimę. Mówi o tym także inne moje video z serii zatytułowane „Pogoda”.