Videoart zatytułowany „Pranie” powstał w oparciu o w oparciu o fotografię nieznanego autora z 1937 r.,Kobiety piorące. Przegorzały. Fragment wsi, z NAC (3/1/0/9/5183).

Pranie. Z pozoru prosta czynność. A jak wyglądała na dawnej wsi?

Pranie na dawnej wsi było jedną z ciężkich i czasochłonnych prac fizycznych, wykonywaną niemal wyłącznie przez kobiety. Cały proces, od namaczania po suszenie, był długi i zajmował dużo czasu

Do najstarszych narzędzi stosowanych podczas prania należały kijanki mające kształt drewnianej łopatki, którą uderzano w namoczoną odzież, by „wybić” z niej brud. Pranie kijanką odbywało się zazwyczaj nad brzegiem rzeki, jeziora lub potoku, często nawet w zimie przy przeręblu. Innym narzędziem służącym do prania była karbowana płyta (metalowa, szklana, drewniana czy porcelanowa) umieszczona w ramie. Ubrania pocierano o jej powierzchnię w drewnianych naczyniach wypełnionych wodą zwanych baliami.

Do prania wykorzystywano naturalne środki takie jak np. ług czy szare mydło.  Pierwszy z nich powstawał przez zalanie gorącą wodą popiołu z drzew liściastych. Miał silne właściwości wybielające i oczyszczające; moczono w nim głównie białe płótna, takie jak koszule, pościel czy obrusy. Szare mydło produkowane domowymi sposobami z tłuszczów zwierzęcych i popiołu służyło do miejscowego zapierania silniejszych zabrudzeń na tarze.