Videoart powstał w oparciu o fotografię nieznanego autora, Kobiety z dziećmi sprzedające rozłożone na chodniku rośliny (także zioła), ze zbiorów NAC (3/1/0/8/6049) i animacje Xaviery López. Muzykę do video przygotowałam  (grając na akordeonie) razem z Maciejem Kudłacikiem (gitara) oraz Markiem Teślukiem (fletnia pana). Gram tutaj motyw, który powstał w Nowicy – miejscu o pięknej, miejscami dziewiczej przyrodzie, gdzie uczyłam się zbierać i rozpoznawać zioła a także je stosować.

Rola ziół na dawnej wsi była fundamentalna i wszechstronna, wykraczająca daleko poza proste zastosowania kulinarne. Zioła stanowiły podstawę medycyny ludowej, były nieodłącznym elementem magii i wierzeń, a także pełniły funkcje praktyczne w niemal każdym gospodarstwie domowym. Zioła były zatem głównym, a często jedynym dostępnym lekarstwem na wszelkie dolegliwości. Wiedza o ich zbieraniu i stosowaniu przekazywana była z pokolenia na pokolenie. Powszechnie używano wszystkich części roślin zielarskich (kwiatów, liści, łodyg, korzeni i kłaczy) i w zależności od danej pory roku i potrzeb zbierano dane ich fragmenty. Popularny był rumianek (na bóle brzucha i dolegliwości skórne), pokrzywa (na wzmocnienie), szałwia, piołun, mięta, skrzyp polny, lipa (na przeziębienie) czy żywokost (na bóle stawów). Z świeżo zebranych lub suszonych ziół przygotowywano napary, odwary, nalewki (na spirytusie lub bimbrze), maści oraz syropy. Zioła miały moc chronienia przed urokami, czarownicami, demonami oraz siłami natury (burze, pioruny). Wierzono, że pozyskane w konkretne dni (np. w noc świętojańską) lub w konkretnych miejscach mają większą moc – rośliny takie jak piołun, bylica czy czosnek wieszano w oknach i nad drzwiami, aby chronić się od złych moc. Zioła używano w celach higienicznych:  do kąpieli, mycia włosów oraz odstraszania pasożytów a także kulinarnych (koper, cząber, lubczyk, macierzanka itp.). Przeważnie we wsi były osoby, które specjalizowały się w leczeniu ziołami również schorzeń poważnych; zielarki i zielarze byli bardzo szanowanymi osobami w społeczności wiejskiej, pełniąc funkcję lokalnych “aptekarzy” i często znachorów.